![]()
TwinExpress
EndRun Twardy
dysk i emulator
Amigi Zawartość dyskietki w
ADF, DMS i XPK FileMaster 2.2
Insert Volume Ikony
bez ramek Emulator CD-32
Klapka w CD-32 Kompresja
wieloczęściowa Fat95
Obrazek GIF, JPG i PNG pod WB Ikona
i skrypt Sterownik CD-Rom
Polskie
znaki i przeglądarka www
A1200 i HD 3.5" Krótko
o MakeCD Wypalanie Amiga-CD na PC
Uszkodzona
kieszeń HD (U33)
Co to jest NDOS...? Instalacja
HD w A1200 (A600) Naprawa i odzysk
danych HD Ponownie PC-Amiga&DD*
Rozpakowywanie LHA Szukanie softu w internecie WorseFormat i "bad sektory" Podstawy FM3.x
CD-32 i bootcd
![]()
Tytuły przy których znajduje się gwiazda (*), oznacza że dana treść została przysłana przez jedego z czytelników strony.


Jak
uruchomić program ?
Otóż to jest banalna sprawa, wystarczy że się uruchomi plik Twin
na
dwóch komputerach, należy pamiętać że każdy z komputerów
ma swoją
wersję
programu. Muszę tu wspomnieć, że aby program mógł prawidłowo
działać
należy go odpowiednio skonfigurować. Robi się to, dopisując odpowiednie
komendy do uruchomianego programu Twin, np:
[PC]
Twin com1 115200
[AMIGA]
Twin ser 115200
Pierwsza komenda dotyczy portu do
którego podłączony jest przewód
(głównie: ser, com1, com2), a druga to prędkość przesyłania
danych
(...,
57600, 115200). Przy prawidłowym działaniu programów powinien
pojawić
się następujący komunikat:
>>> communications is established with the remote
computer <<<
Jak
przesłać dane ?
Po uruchomieniu obydwu programów przystępujemy do działania. W
linii
poleceń na dowolnym komputerze wpisujemy następujący rozkaz (podobnie
jak w DOSie), np dotyczący kopiowania pliku lub całego katalogu:
TWIN> copy dane1.lha ~dane1.lha
TWIN> copy dane ~dane SUBDIR
Plik dane1.lha został skopiowany na drugi komputer o tej samej nazwie. Znak tyldy "~" dotyczy dostępu do drugiego komputera. Jeżeli nie poda się położenia pliku lub katalogu (np.copy c:\dane1.lha ~ram:dane1.lha) to dane zostaną przesłane do miejsca gdzie był uruchomiony program Twin, tak jak to ma miejsce w powyższym przykładzie. Więcej informacji o dostępnych rozkazach uzyska się po wpisaniu HELP COMMANDS.
Praca w
systemie Windows 95/98
Gdy jesteśmy pewni co do podłączenia przewodów, włączamy program
a tu
następujący komunikat: >>> non-present or
non-standard
serial devisce: com1 <<< . Tym komunikatem nie
należy
się przejmować, po prostu wyłączamy program gdzie mieliśmy problem i
uruchamiamy go ponownie. Teraz powinno wszystko działać.
Polski
sterownik klawiatury pod DOS
Sterownik ten wpływa na niewyświetlanie tyldy "~" w DOSie, pod
którym
działa Twin, co uniemożliwia na przesłanie danych z Pc na Amigę. Są mi
znane dwa rozwiązania tego problemu. W pierwszym rozwiązaniu należy w
pliku AUTOEXEC.BAT usunąć polecenie keyb pl,,C:\WIN98\COMMAND\keybrd4.sys,
aby uzyskać angielskie znaki. Drugi sposób jest trochę nie
wygodny, ale
bez żadnych ingerencji w plikach systemowych.
Program Twin uruchamiamy w oknie a nie na całym ekranie (zobacz
rysunek), następnie np. w Notatniku wpisujemy potrzebne do przesłania
rozkazy, kopiujemy wpisany tekst do schowka, następnie wklejamy do
działającego programu Twin przy pomocy odpowiedniej ikony dostępnej na
oknie i naciskamy enter.
Jaka jest
prędkość przesyłania ?
Na moim kablu serial null-modem (zobacz dział "Zrób to
sam")
maksymalna prędkość wynosi ok. 10kb/s, ale znaleźć można różne
typy
połączeń, dzięki którym można osiągnąć do kilkudziesięciu
kilobajtów na
sekundę.
![]()
Jest to plik, który powinno się umieścić w
katalogu C:, aby mieć dostęp z poziomu Shell'a.
Endrun
należy stosować gdy gra lub program źle się uruchamia z poziomu
Workbencha. Plik
"zamyka" okna systemu, by Workbench nie wpływał na daną aplikację.
Stosuje się to w następujący sposób:
endrun
uruchamiany_plik
![]()
Na emulatorze Amigi (WinUAE),
jak wiadomo możliwe jest stworzenie wirtualnego dysku twardego o
dowolnej pojemności.
Wszystko byłoby fajnie, gdyby nie fakt że dysk mimo, iż jest wirualną
partycją to czasami ulega "uszkodzeniu", padnięta validacja, czy nawet
błąd - tak jak na prawdziwym dysku. Przedstawione wcześniej błędy można
teoretycznie naprawić przy pomocy programu o nazwie DiskSalv
(dostępny jest na Aminecie, kompaktach i dyskietkach Shareware) lub
dowolnym innym "naprawiaczem". Pojawia się jeszcze jeden błąd, ale jest
to prawdopodobne (dokładnie nie wiem) spowodowane przez emulator,
cechuje się on że komputer ciągle się resetuje i wyskakuje błąd -
czerwona ramka. Próba odczytania tej partycji z innego systemu
będącego
na innym dysku, również nie pomaga. Czasami może pomóc
inny emulator
Amigi - Fellow. Wystarczy tylko odczytać taki dysk na
tym emulatorze i sprawa załatwiona, no ale nie zawsze to skutkuje. Aby
uratować pliki należy skopiować je przez Fellow'a, gdyż WinUae tego
dysku już nie odczyta, chyba że próba odczytu przez drugi
emulator się
uda.
![]()
Zawartość dyskietki w ADF, DMS i XPK
- ADF
[Składnia: nazwa_pliku.adf]
Pliki adf służą do
skopiowania zawartości całej
dyskietki do pliku o pojemności 901 120 bajtów. Pliki takich
dyskietek
stosuje się w emulacji Amigi na Pc. Najprostszy program do obsługi
takich plików na Amidze to Adf-blitzer. Dla
bardziej
doświadczonych użytkowników lepszym programem może okazać się Transadf,
gdyż można adf'a zrzucić do RADu. Aby zapisać zawartość adf'a na
dyskietkę przy pomocy Adf-blitzer'a wystarczy nacisnąć przycisk
z
napisem WRITE oraz wybrać z okna wyboru plik, który
nas
interesuje. Wykonanie zrzutu dyskietki (READ), robi się
identycznie jak przy zapisie, z tym że zamiast wyboru pliku, należy
wybrać miejsce utworzenia adf'a i podać nazwę.
Uwaga! Wspomniane programy do obsługi plików ADF wymagają
co
najmniej Romu 2.0.
- DMS
[Składnia: nazwa_pliku.dms]
Pliki dms są spakowanymi zawartościami (obrazami) dyskietek do pliku i mają różną pojemność zależną od poziomu spakowania. Paker dms należy umieścić w katalogu C. Przykładowo gry napisane w ndos będą się słabo pakowały, a te dosowe bardziej, dzięki czemu taki plik może zajmować znacznie mniej niż adf. Wszystkie funkcje pakera zostaną podane po uruchomieniu dms'a w cli (shell, dos). Aby można było rozpakować taki plik na Romie 1.x, należy użyć programu UnDMS.
Spakowanie dyskietki
DMS READ nazwa_pliku FROM urządzenie
Read - odczyt
nazwa_pliku - położenie i nazwa pliku
From - skąd odczytywane są dane
urządzenie - głównie dotyczy DF0, DF1, DF2, DF3
i RAD
Przykład:
DMS READ ram:test
FROM DF0:
Zawartość dowolnej dyskietki została odczytana ze stacji dysków
DF0:,
następnie spakowana i zapisana do ramu pod nazwą "test".
Rozpakowanie pliku
DMS WRITE nazwa_pliku.dms TO urządzenie
Write - zapis
nazwa_pliku - położenie i nazwa pliku z rozszerzeniem
.dms
To - gdzie będą zapisane dane
urządzenie - głównie dotyczy DF0, DF1, DF2, DF3
i RAD
Przykład:
DMS WRITE ram:test.dms
TO DF0:
Plik o nazwie "test.dms" znajdujący się w ramie został
rozpakowany i zapisany na dyskietkę w stacji DF0:
Rozpakowanie przez Filemastera 3.0 i Directory Opusa
Obydwa programy posiadają identyczne funkcje konfiguracji przycisków, więc np.:
DMS WRITE {f} TO DF0:
Aby prawidłowo działał paker należy zaznaczyć pracę w oknie
cli.
- XPK
[Składnia:
nazwa_pliku.x]
x - rozszerzenie jest dowolnie zdefiniowaną nazwą,
cyfrą, czy nazwą i cyfrą przez użytkownika, jednak jeśli ktoś nie chce
pisać rozszerzenia to nie musi.
Zadanie
pakera xpk
jest takie same jak w przypadku dms'a, z jednym wyjątkiem, xpk
to zestaw odpowiednich bibliotek (każda byblioteka to inny
sposób
pakowania) znajdujących się w katalogu LIBS pod nazwą COMPRESSORS i
głównej biblioteki xpkmaster.library, będącej również w
LIBS. Jedynym
znanym mi programem obsługującym kompresję xpk jest SuperDuper
3.0 (3.1), są jeszcze inne programy pakujące, np. RADUPAJKA
(ACS:C) - działa podobnie jak DMS.
SuperDuper to program głównie do kopiowania dyskietek,
działający pod
Workbenchem. Wspomniane przeze mnie biblioteki compressors dostępne są
w dziale Pliki jak i główna biblioteka.
By móc kompresować dyskietki jak i dekompresować należy odpowiednio skonfigurować program. Ustawienia powinny być podobne do tych na rysunku - HD Buffer zaznacza się gdy korzysta się z dysku twardego.

Po dokonaniu powyższych czynności, następnie należy nacisnąć na OPTIONS. W tych ustawieniach tylko zaznacza się opcję Comp. (jeśli nie ma żadnych komunikatów to wszystko jest ok).

W części OPTIONS - FILENAME wpisujemy pełną ścieżkę i nazwę pliku, który pakujemy lub rozpakowujemy, aktualnie jest tam nazwa "SD_Buffers" (np. Filename: cd0:gry/syndicate.01, dh1:dyski/mortal-1, itp.). XPK LIB (Blzw) zostaje bez zmian, chyba że koniecznie chce się użyć innego kompresora.
Teraz zależnie od operacji w głównym programie naciskamy na READ (pakowanie) lub WRITE (rozpakowanie).
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Mam nadzieję, że chociaż trochę udało mi się wyjaśnić jak przegrywać dyskietkę do postaci pojedynczego pliku i rozpakować przy pomocy ADF, DMS oraz XPK.
Adf-Blitzer, Dms i SuperDuper 3.1 dostępne są w Pliki.
![]()
Opis funkcji, który tu przedstawię jest głównie dla
osób po raz pierwszy korzystających z tego programu, ale i także
dla
zapominalskich.
Program składa się z dwóch okien, w jednym zaznacza się plik(i) - okno musi być podświetlone na niebiesko, jak na rysunku, a w drugim miejsce przeznaczenia wykonywanej operacji, np. kopiowania.
Pierwsza "strona" z
funkcjami:

DRIVERS - dostępne napędy w Workbenchu (DF0, DH0, RAD,
RAM...)
PARENT - cofnięcie o jeden podkatalog.
INVERT - zaznaczenie wszystkich plików.
CLEAR - skasowanie zaznaczonych plików.
COPY AS - kopiowanie.
MOVE - przesunięcie plików.
DELETE - kasowanie.
RENAME - zmiana nazwy pliku.
MAKEDIR - utworzenie katalogu.
SHOW ASC - wyświetlenie danych w formie tekstu.
SHOW HEX - wyświetlenie danych w formie kodu szesnastkowego.
SHOW PIC - wyświetlanie rysunku (tylko format IFF).
PLAY MOD - odgrywa moduł.
DISKINFO - podaje informacje o dysku.
PROTECT - zarządzanie ochroną pliku (rwed; r - tylko do odczytu, w -
możliwy zapis, d - blokuje usunięcie pliku)
EXECUTE - uruchamia pliki skryptowe.
COMMENT - dodaje komentarz do pliku.
Druga "strona" z
funkcjami:

Aby wyświetlić drugie menu, wystarczy nacisnąć nad dowolną komendą prawym klawiszem myszy.
DRIVERS - dostępne napędy w Workbenchu (DF0, DH0, RAD,
RAM...)
PARENT - cofnięcie o jeden podkatalog.
FORMAT - formatowanie dyskietki.
FORMATQ - szybkie formatowanie dyskietki.
INSTALL - przygotowuje dyskietkę do samoczynnego startu.
SHOWBOOT - pokazuje początkową ścieżkę dyskietki w trybie HEX.
CRUNCH - pakowanie plików (potrzebna biblioteka
powerpacker.library).
DECRUNCH - rozpakowanie plików.
MODINFO - podaje informacje o module.
FILEEDIT - edytor plików w trybie HEX.
DISKEDIT - edytor zawartości dyskietki w trybie HEX.
HEAR - odkrywa sample.
JOIN - łączy pliki w jeden (?).
CUT - rozdziela plik na kilka części (?).
ABOUT - o programie.
![]()
Co zrobić gdy wyskoczy takie okno z komunikatem ?

Najczęściej taki komunikat pojawia się, gdy "ręcznie" próbujemy coś zainstalować (skopiować) nie używając oryginalnego installera programu, czy gry. Sam komunikat oznacza że, system żąda "włożenia" do Workbencha urządzenia o podanej nazwie, np. HELP - jak w przykładowym oknie. Rada na to jest jedna. Należy w pliku S:User-startup (gdyby ten plik nie istniał, to można go stworzyć zwykłym edytorem tekstu), ewentualnie startup-sequence dopisać linię w edytorze z odpowiednim rozkazem.
Assign nazwa_rządanego_urządzenia: lokalizacja_katalogu_z_programem
Przykład:
Assign HELP: DH0:Locale/Help
Dodatkowe informacje o funkcji Assign można znaleźć w dziale AmigaDOS-komendy.
![]()
Aktualnie znane mi są dwa programy, które likwidują ramkę ikon.
Pierwszy to NewIcons v4.6. Aby włączyć
ten
tryb potrzebne są kości graficzne AGA, a zmian tych dokonuje się w
programie NewIconsPrefs - opcja "No border". Gdy już działa nam ta
funkcja to wszystko jest ok., poza jednym; ikony 4-kolorowe na tle
obrazka są jakby uszkodzone. Nie wiem za dobrze jak z tym problemem
sobie poradzić, wiem jedynie że wszystko działa poprawnie jak się
uruchomi jakiś tryb graficzny (nie amigowy) np. 800x600. Drugi,
który
działa bez żadnych problemów to Mcp 1.32.
Opcja ta nazywa się "Ikony bez ramek" oraz typ "bez ramki", jeżeli
wybierze się drugi typ "bez ramki i wypełnienia" to będą takie same
problemy z 4-kolorowymi ikonami jak w przypadku NewIcons. Ostatnio
znalazłem inny program, który także wyłącza ramkę ikony, a jest
nim Birdie oraz nakładka Scalos.
![]()
Emulator CD-32, który przedstawię można
znaleźć w oprogramowaniu do
zainstalowania CD-ROMU pod nazwą IdeFix.
Wraz z pojawieniem się najnowszej serii emulatora WinUae
0.8.21rX możliwa jest emulacja tej konsoli.

Postanowiłem krótko
omówić uruchomienie
programu, gdyż
miałem z tym trochę problemów. Co jest potrzebne ?
Oczywiście CD-ROM, oraz pewna biblioteka o nazwie lowlevel.library.
Właśnie ta biblioteka sprawia najwięcej problemów z prawidłowym
działaniem emulatora. Metodą eksperymentów odkryłem, że można
zastosować
bibliotekę, która jest łatwo dostępna (np. w MUI) i całkiem
podobna.
Chodzi tu o bibliotekę muilowlevel.library, aby
wszystko było w porządku należy zmienić nazwę na żądaną bibliotekę -
lowlevel.library oraz na koniec wrzucić ją do głównego katalogu
LIBS.
W okienku "DOS Device" należy podać nazwę używanego drivera CD-ROM. Według moich testów do prawidłowego działania nie należy mieć zainstalowanego drivera CD-ROM, gdyż emulator sam to zrobi i uruchomi grę.
Na tym emulatorze udało mi się uruchomić kilka gierek: Roadkill, Diggers & Oscar, Brutal Paws of Fury, The Big 6, Super Leaguae Manager, Wild Cup Soccer, a gry które odmówiły działania to: The Chaos Engine, Dragon Stone, Premiere, Chuck Rock (może komuś uda się je uruchomić).
Bibliotekę muilowlevel.library oraz emulator CD-32 można znaleźć w dziale Pliki.
![]()
Co zrobić, gdy
klapka w konsoli
nie domyka się, a czytnik ma problem z obróceniem cd ? Pomysł
jest
prosty, choć musi być spełniony jeden warunek, szczelina między nie
domkniętą klapką, a konsolą powinna wynosić maksymalnie ok.2mm (jak w
moim przypadku). Pod klapką zamontowany jest uchwyt z metalicznego
"pierścienia" oraz magnesu, który przyczymuje płytkę do napędu,
by
mogła
się obracać. Teraz wystarczy jedynie poluzować trzy śrubki mocujące
"pierścień". Jeśli mieliście podobny problem z klapką jak ja, to
powinno
wszystko być ok.
![]()
Czy wiesz, że jest pewna metoda
przenoszenia
"większych" plików niż pojemność dyskietki sformatowanej na
720K.
Sposób
jest prosty, wystarczy dany plik spakować w kompresji wieloczęściowej w
pakowarce RAR na Pc, dzieląc ów plik np. po 700Kb. Plik RAR
w kompresji wieloczęściowej, rozpakuje się bez problemów na
Amidze, o
ile wcześniej skopiowaliśmy odpowiedni program; unrar
(Pliki) do katalogu C.
Najlepszym
rozwiązaniem jest użycie programu FileMaster 3.X do rozpakowywania. O
to
przykładowa konfiguracja:

![]()
Oprogramowanie to
spełnia rolę
drivera, który umożliwia odczyt i zapis na dysku twardym, bądź
dyskietce
sformatowanej na Pc w systemie Dos lub Windows. W programie znajdują
się
dwa drivery do obsługi stacji dysków DF0 i DF1, aby można było
uruchomić dysk twardy z Pc należy, któryś z powyższych
driverów
zmodyfikować. Po niżej znajdują się dwa listingi komend drivera DF0 i
dysku twardego dla partycji C (dla każdej partycji trzeba uruchomić
osobny driver), w celu porównania, a także dokonania pewnych
modyfikacji. Program rozróżnia partycje Pc formatowane na:
Fat12, Fat16
i Fat32.
Lista komend drivera stacji
dyskietek DF0:
/* MS0: fat95 PC file system for floppy #0 */
/* $VER: fat95 file system 2.6 (26-Jul-2000) by Torsten Jager */
FileSystem = l:fat95
Device = mfm.device
Unit = 0 /* change drive number here */
Flags = 0
LowCyl = 0
HighCyl = 79
Surfaces = 2 /* bootblock values have priority over these */
BlocksPerTrack = 9
Buffers = 20
BufMemType = 1
BootPri = 0
Stacksize = 2048
Priority = 5
GlobVec = -1
DosType = 0x46415400 /* enable ETD commands */
Lista komend drivera dysku twardego dla partycji C:
/* MS0: fat95 PC file system for floppy #0 */
/* $VER: fat95 file system 2.6 (26-Jul-2000) by Torsten Jager */
FileSystem = l:fat95
Device = scsi.device
Unit = 1 /* change drive number here */
Flags = 0
LowCyl = 0
HighCyl = 1
Surfaces = 1 /* bootblock values have priority over these */
BlocksPerTrack = 1
Buffers = 300
BufMemType = 1
BootPri = 0
Stacksize = 2048
Priority = 10
GlobVec = -1
DosType = 0x46415401 /* enable ETD commands */
Przy modyfikowaniu drivera DF0 lub DF1 należy zwrócić szczególną uwagę na cztery komendy:
Device - w zależności od
posiadanego sterownika z którego korzysta dysk twardy, należy
wpisać
np:
scsi.device lub amithlon.device, itp.
Unit - numer urządzenia, np. 0 - dysk twardy Amigi, 1 - Cdrom, 2
- dysk twardy Pc...
Flags - głownie powinno być 0, ale w przypadku gdy jedno
urządzenie spełnia dwie role należy zmienić tą cyfrę na odpowiednią (co
do tej opcji, to są to tylko moje domysły). Przykładem tej opcji może
być emulator Amithlon, gdy mamy kilka partycji Pc i jedną Amigową dla
emulatora to program HDToolBox z WB3.9 pokaże, że dysk twardy z
partycjami Pc ma Flags=0, a ten sam dysk z partycją Amigową Flags=1 i w
obydwu przypadkach Unit=0.
DosType - dzięki tej opcji ustalamy, która partycja dysku
twardego z Pc ma być widoczna, bądź czy to jest stacja dyskietek.. W
skład komendy wchodzi kod 0x464154xx, gdzie dla kolejnej partycji dysku
zmienia się ostatnie cyfry (01-04 partycje typu "primary", od 05
partycje "logical drive in an extended partition"), a dla stacji
dysków
jest to numer 00.
Fat95 jest dostępny na Aminecie.
![]()
Obrazek GIF, JPG i PNG pod Workbench'em
Czy wiesz, że pod
systemem Amigi
można obejrzeć obrazek w formacje takim, jaki jest podany w tytule?
Jeśli nie wiesz jak to zrobić, to zapoznaj się z moimi
wskazówkami.
Dzięki temu można będzie dekodować obrazki GIF, JPG i PNG
pod przeglądarką internetową, wyświetlić dany obrazek bezpośrednio na
pulpicie, bądź zwyczajnie przeglądnąć programem systemowym - Multiview.
Workbench ma dwa specjalne katalogi, w których umieszcza się
odpowiednie "kodeki" i pliki je uruchamiające. Wspomniane katalogi to: Classes/Datatypes
- pliki do rozpoznawania danego formatu (np. grafiki lub dźwięku), oraz
katalog Devs/Datatypes - pliki aktywujące dany format. Skoro
wiadomo do czego służą opisane katalogi Workbench'a, to następnym
krokiem będzie zdobycie odpowiedniego "kodeka" - datatypes.
Można je prawdopodobnie znaleźć w Aminecie lub na krążkach z czasopism, np. Cover. Dzięki
odpowiednim plikom datatypes, można będzie wyświetlić grafikę
np. BMP lub innych formatów. Jeżeli ktoś nie chce za
bardzo
grzebać w plikach systemowych, to polecam zainstalować odpowiednie
oprogramowanie (shareware) o nazwie: akJFIF-Datatype, akLJPG-Datatype,akPNG-Datatype,
które automatycznie zainstaluje odpowiednie pliki pod
Workbench'em.
Takie możliwości mają Workbench'e od wersji 2.1 wzwyż.
![]()
Pod tym tytułem
kryje się
możliwość wykorzystania ikony do uruchamiania pliku skryptowego, czyli
pliku tekstowego zawierającego szereg rozkazów typu AmigaDos,
itp.
(strukturalnie podobna do pliku startup-sequence). Takie
rozwiązanie stosuje się gdy dany program potrzebuje jakieś dodatkowe
funkcje AmigaDos do działania lub gdy nie chce się mieć stale
przypisanych komend Assign w systemie, a jedynie tylko gdy jest
uruchamiany żądany program, czy gra. Możliwości zastosowań jest wiele i
nie sposób ich wszystkich wymienić.
![]()
Przykład pliku skryptowego z gry ATR na CD-32 uruchamianego spod ikony:
Assign atr: ""
failat 20
ATR:c/freeanim
ATR:c/setpatch >nil:
ATR:ATRFINAL
echo "Done By repo Once MORE,Patched the version of FAST"
Echo " back to CHIP so all can PLAY..IT!!!"
Plik skryptowy zawierający dany tekst, musi mieć taką samą nazwę jak ikona uruchamiająca go. Ikona może być dowolna, jednak typu Tool (umożliwiająca uruchomienie programu z podania lokalizacji wewnątrz ustawień ikony). Gdyba ikona była innego typu, wszelkich zmian można dokonać systemowym programem IconEdit - bodajże w drugiej kolumnie rozwijanego górnego menu wybiera się typ ikony. Gdy już mamy wszystko: plik skryptowy i ikonę typu Tool o tej samej nazwie, należy jeszcze dokonać wpisu wewnątrz ikony - "c:iconx" w miejscu Program lub Default Tool, podobnie jak na przykładowym rysunku.
![]()
Opiszę krótko jak zainstalować lub
zmodyfikować
sterownik CD-Rom oparty na IdeFix
(podobnie
jest z innymi). Włączając plik instalacyjny InstallSoftware
należy przejść przez wszystkie etapy według nakazanej kolejności.
Podczas instalacji pojawi się program, w którym z listy wybiera
się
odpowiedni "kontroler" obsługujący sterowanie napędem CD. Zbiór
tych
"kontrolerów" można znaleźć w katalogu systemowym Device,
a
wspomniane pliki są z podobną nazwą rozszerzenia. Do znanych
"kontrolerów" CD-Rom należą: cd.device (CD32, Amigi),
atapi.device, tandem.device, itp. z kolei emulatory Amigi odpowiednio:
amithlon.device (Amithlon) i uaescsii.device (WinUae)...
Program wyboru, można uruchomić z poza instalacji, który nazywa
się FindDevice.
W przypadku wykrycia napędu CD, program pokaże nazwę napędu i jednostkę
Unit
(numer napędu), która jest ważna w przypadku większej ilości
napędów.
Przy jednostce Unit (Unit=n) podaje się numer napędu, 0
to
pierwszy napęd CD, 1 drugi napęd, 2 trzeci, itd.

Przykładowy plik sterownika CD0:
/***************************************************************/
/* CacheCDFS mountlist entry © 1993 Elaborate Bytes, O. Kastl */
/***************************************************************/
FileSystem = L:CacheCDFS /* The name of the game */
Device = "uaescsi.device" /* Name of exec device driver */
Unit = 0 /* exec device unit */
Flags = 0 /* OpenDevice flags */
BlocksPerTrack = 351000 /* Unused */
BlockSize = 2048 /* True, but unused */
Mask = 0x7ffffffe /* Memory mask for direct read */
MaxTransfer = 0x1000000 /* Maximum amount of bytes for direct read */
Reserved = 0 /* Unused */
Interleave = 0 /* Unused */
LowCyl = 0 /* Unused */
HighCyl = 0 /* Unused */
Surfaces = 1 /* Unused */
Buffers = 50 /* Number of cache lines */
BufMemType = 1 /* MEMF_PUBLIC */
BootPri = 2 /* Boot priority for MountCD */
GlobVec = -1 /* Do not change! */
Mount = 1 /* Mount it immediately */
Priority = 10 /* Priority of FileSystem task */
DosType = 0x43443031 /* Currently unused */
StackSize = 3000 /* Minimum stack required is 3000! */
Control = "MD=0 LC=1 DC=8 L LV AL LFC=1 NC"
![]()
Jak wyświetlić polskie znaki (ą, ć, ę,
ł, ń, ó, ś, ź,
ż) w Amigowej przeglądarce internetowej, np. A-Web3.4?
- Po pierwsze, oglądana strona musi zawierać Polski kod znaków
HTML
(iso-8859-2), jeśli będzie inny to raczej polskie znaki nie wyświetlą
się, lecz jakieś symbole. Przykładowo strona w kodzie HTML powinna mieć
podobną linię:
<meta http-equiv="Content-Type"
content="text/html; charset=iso-8859-2">
Najważniejsza jest komenda: charset=iso-8859-2
- Po drugie w przeglądarce należy zmienić czcionkę na ISO(?), można ją pobrać w dziale Pliki.
Może są jakieś inne sposoby na wyświetlenie polskich znaków, ale ja znam tylko ten opisany powyżej.
Jak wiadomo Amiga 1200 w oryginalnej
obudowie desktop
umożliwia podłączenie do swego wnętrza 2.5" dysk twardy. W dzisiejszych
czasach znacznie łatwo i nie drogo jest zdobyć dysk twardy 3.5" o
różnej
pojemności, dlatego warto się tym zainteresować. Podam dwie znane mi
lokalizacje w obudowie, umożliwiające zainstalowanie dysku 3.5", bez
zbędnych przeróbek, poza zasilaniem. To są wskazówki,
którymi warto się
zainteresować, jeżeli ktoś jeszcze nie ma dysku twardego w Amidze, a ma
dostęp do 3.5" HD.
- Pierwsza lokalizacja umieszczenia
dysku 3.5" mieści
się po między stacją dysków, a taśmą klawiatury. Testowałem to
na dysku
firmy Maxtor (ok. 512 MB), który "wszedł" idealnie. Niewielka
część
dysku była przykryta klawiaturą, która lekko go dociskała. Z
podłączeniem taśmy IDE nie było za dużych problemów, jedynie
trzeba
odpowiednio powyginać. Na końcu, gdy mamy pewność że dysk pasuje,
należy
w odpowiednich miejscach wywiercić dwa otwory na przykręcenie dysku do
obudowy. Nie wiem czy wszystkie dyski 3.5" mają taką samą długość jak
testowany Maxtor.
- Drugi sposób, trochę niekonwencjonalny to umieszczenie dysku
pod
klawiaturą, na płycie głównej. Oczywiście zanim położy się dysk
na
płycie głównej, należy najpierw czymś osłonić elektronikę płyty,
najlepiej jakimś materiałem gąbko podobnym, po prostu czymś co nie
zrobi
zwarcia, ani nie uszkodzi płyty. Dysku się nie przykręca, on po prostu
tam sobie leży dociśnięty lekko klawiaturą. Opisaną metodę widziałem i
co ważne wszystko działało, mimo iż ja nie byłem twórcą tej
metody.
Zasilanie
dysku to bardzo ważna sprawa,
proponuję wziąć
potrzebne napięcia z gniazda zasilania Amigi, lutując w odpowiednich
miejscach na zewnętrznych stykach tego gniazda (od strony płyty
głównej). Należy posłużyć się schematem wyprowadzeń napięć w
gnieździe.
Dla pewności po wykonaniu przewodu lepiej wszystko sprawdzić
miernikiem. W dziale "Zrób to
sam"
umieściłem rysunek z odpowiednimi wyprowadzeniami, by móc
przylutować
przewody dla zasilania dysku.
MakeCD (Relase V3.2c / 31.8.99) jest
najbardziej
rozpowszechnionym, znanym i cenionym programem do wypalania
krążków
CD-R
i CD-RW na Amidze. MakeCD można uruchomić na emulatorze Amithlon i w
zależności od posiadanej nagrywarki, nawet na WinUae.
Przedstawię krótko jak bezpiecznie nagrać płytkę z danymi, oczywiście po wcześniejszym prawidłowym skonfigurowaniu programu. Co do wyboru driverów, zazwyczaj jest to uniwersalny sterownik "CDR_SCSI3_ATAPI". Pierwszym krokiem jest stworzenie "obrazu" płyty na dysku, a drugim jej nagranu.
Tworzenie "obrazu" płyty
W głównym programie, wybieramy opcję Dodaj, powinno wyskoczyć podobne okno:
Zakładka Źródło służy do zaznaczenia rodzaju danych które będę później wypalone, w tym przypadku jest to System plikowy, którego okno wyboru danych wygląda jak na rysunku po niżej. W zakładce Docelowy należy ustawić Użyj pliku ISO-Image i następnie wybrać miejsce gdzie będzie później stworzony "obraz".
Gdy już wybrało się pliki, które chcemy by znalazły się na płytce, zamyka się okno wyboru danych wciskając przycisk OK, podobnie postępuje się w przypadku poprzedniego okna (opcje dotyczące ścieżki). W głównym oknie MakeCD powinna uaktywnić się opcja Stwórz ISO Image.. (pod opcją Otwórz..). Tam powstanie "obraz" naszej przyszłej płyty.
Nagrywanie
Mając już "obraz" płytyki w głównym programie wybiera się ponownie opcje Dodaj (okno Ścieżki powinne być puste), gdzie w zakładce Źródło zaznacza się Plik ISO-Image (podając także miejsce "obrazu"), a w Docelowy opcję Bezpośrednio do nagrywarki CD. Następnym krokiem jest zamknięcie okna przyciskiem OK. Będąc ponownie w głównym oknie programu MakeCD wybiera się już opcję Zapisz ścieżki... Jeśli ktoś nie chce tworzyć "obrazu" przed wypaleniem, choć tak jest bezpieczniej (wiele osób mi tak radziło) to można i bez, tylko należy wybrać odpowiednie opcje w zakładce Źródło i Docelowy.
Niewidoczna płyta w CD-Rom
Może się okazać że nagrana wcześniej płyta jest nie rozpoznawana przez napęd CD-Rom, a przez nagrywarkę tak. Nie należy panikować, po prostu MakeCD nie zamknął ścieżki i trzeba to zrobić oddzielnie. Nie wiem w czym może tkwić problem, może w nagrywarce, która nie do końca jest prawidłowo rozpoznawana przez program.
Końcowe uwagi
Radzę każdej osobie aby uważnie czytała wszelkie informacje podawane przez program przy wyborze odpowiednich opcji. Sam dopiero zaczynam poznawać ten program, ale podstawy już opanowałem, mam nadzieję że inni początkujący także poradzą sobie z MakeCD.
Jak wypalić płytkę w formacie Amigi na
PC? Wiele osób
wciąż próbuje rozwiązać ten problem. Postanowiłem przedstawić
trzy
metody, które aktualnie przychodzą mi do głowy.
Nero
Często gdy nagrywa się kompakt na PC, a
następnie chce
się go uruchomić na Amidze, okazuje się, że nazwy plików są
poucinane
do
8 liter + 3 znaki rozszerzenia. Można ten problem zlikwidować przy
pomocy odpowiednich sterowników, ale co mają zrobić osoby,
które są
użytkownikami rozbudowanych CD32, na których nie da się zmienić
sprzętowego sterownika na dowolny programowy lub gdy nam z jakiegoś
powodu zależy by krążek był zapisany choć częściowo w formacie Amigi.
Częściowo, dlatego że na PC nie da się nagrać płyty pod Amigę
zachowując
100% zgodności, wykorzystując wyłącznie oprogramowanie dostępne na PC,
bez wsparcia emulatora WinUae.
Mając zainstalowany program Nero, można nagrać płytkę w taki
sposób, że na Amidze powinna być rozpoznawana bez ucinania
liter,
jednak
"nie ma róży bez kolców". Nagrana w taki sposób
płyta, na Amidze będzie
miała zamieniony znak "-" na "_", np. plik startup-sequence na płycie
będzie wyglądał startup_sequence. Oznacza to, że taki rodzaj
nagrywania można wykorzystać wyłącznie do przechowywania danych, ale
nie
da się zrobić z niej płyty startowej.
Na rysunku przedstawiono jedną z zakładek konfiguracyjnych Nero. Główna zmiana polega na zaznaczeniu pola z Poziomem 2 ISO. Ewentualnie w zakładce "Opis płyty" można wybrać system znaków Juliet - dla dłuższej nazwy płyty.
Wypalnie na emulatorze
Można się skusić i wypalić płytę na WinUae lub Amithlonie, wykorzystując do tego komercyjny program MakeCD. Nagrana płyta będzie w 100% w formacie Amigi.
[Zobacz "Krótko o MakeCD"]
ISO w formacie Amigi
Jeśli mamy problemy z nagrywaniem pod emulatorem, to można wykorzystać jedną z opcji w MakeCD do stworzenia obrazu płyty z plików które chcemy wypalić. Stworzony obraz płyty, będzie miał rozszerzenie .raw i należy ją zmienić na .iso. Tak przygotowany plik ISO, można zwyczajnie wypalić używając np. wspomnianego już Nero na PC. Nagrana płyta, także będzie w 100% w formacie Amigi. (?)
[Zobacz "Krótko o MakeCD"]
W zasadzie ten artykuł jest dla
wszystkich osób
mających starszą kieszeń HD z uszkodzonym przewodem typu UDMA-33
(40-żyłowy). Jak wiadomo, chyba wszystkie kieszenie mają zaciśnięty
przewód w specjalnym złączu, aby móc wymienić uszkodzoną
taśmę należy,
nową zacisnąć na to samo miejsce, a jak wiadomo nie jest to takie
proste
lub zakupić nową kieszeń dla dysku. Dla niektórych jest to
pewnie
sprawa
banalna, no ale nie dla wszystkich. Pomysł polega na tym, aby
problemowy zacisk (40-pin) zastąpić podobnym gniazdem, także
40-pinowym.
W praktyce będzie to wyglądało następująco: gdy zepsuje się taśma, po
prostu ją wymieniamy, z jednej strony wciskamy do gniazda w kieszeni, a
z drugiej już do dysku twardego. Jeśli ktoś już umie posługiwać się
lutownicą, bądź ma znajomego specjalistę w dziedzinie elektroniki to
dobrze, bo jakieś umiejętności się przydadzą. Głównie to należy
zakupić
wtyk 40-pin (kosztuje ok.1zł) i taśmę do dysku twardego, z
której
później trzeba będzie odciąć dłuższy przewód, tak by
została krótsza
taśma z dwoma wtykami. Najtrudniejszym zadaniem będzie wylutować zacisk
z kieszeni, ja to zrobiłem wylutuwując każdą "igiełkę" osobno. Gniazdo,
należy tak zamontować, aby włożona w nią taśma z czerwonym paskiem
(1-pin) była na tej samej stronie, co uszkodzony przewód. Gdy
już się
dokona tej wymiany, może się okazać, że taśma z gniazdem są trochę za
wysokie by móc z powrotem zamontować w szufladzie. Dlatego,
trzeba
będzie wyciąć szczelinę w kieszeni, aby można było z powrotem wszystko
zamontować. Szczelina powinna być, takiej wielkości aby wszystko
pasowało, za duża może osłabić konstrukcję kieszeni - w zasadzie zależy
to od jej budowy. Jak się już wszystko zrobiło prawidłowo, można się
będzie cieszyć szufladką do momentu, aż się nam znudzi.

Skrót NDOS
znaczy po prostu Not a DOS
disk - dysk
zapisany w formacie "niedosowym". Taki tekst można zobaczyć dosyć
często, gdy próbuje się odczytać jakąś grę z dyskietki
(głównie dotyczy
to gier) w Workbench'u lub przy pomocy programu FileMaster. Polega to
na
tym, że programista tworząc program rezygnuje z zapisu plikami,
zapisując wszystkie dane bezpośrednio do sektorów/ścieżek na
dysku.
Znanym programem do takiego zapisu ma assembler ASM ONE. Czyli, w
zasadzie polega to na władowaniu danych, począwszy od bloku X do bloku
X1 - każda amigowa dyskietka jest dwustronna, każda ze stron ma
80
ścieżek, jedna ścieżka zawiera 11 sektorów, a sektor zawiera 512
bajtów
zapisanych w specjalnym systemie Modifield Frequency Modulation (mnożąc
odpowiednio 2*80*11*512 otrzymamy pojemność dysku 880 kB). W
rzeczywistości w systemach DOS-owych mamy realnie do dyspozycji w Old
(Standard) File System - 856 kB, a w Fast File System 879 kB. Więc,
dlaczego to się stosuje? System NDOS
powstał m.in. po to, aby utrudnić
życie hakerom i piratom (jednak tego zadania nie spełnił) oraz by jak
najszybciej odczytać dane z dysku. Dane NDOS rzadziej ulegają
uszkodzeniu i nie przenoszą wirusów. Podstawową ich wadą jest że
bardzo
rzadko posiadają instalację na dysk twardy. Można próbować
odczytać
dane
z dyskietki NDOS przy pomocy
programu FileMaster, który posiada opcję
DiskEdit.

Instalacja i montaż dysku twardego w A600 i A1200 jest podobna, dlatego
opis ten będzie dotyczył głównie A1200. Co jest potrzebne do
montażu i
uruchomienia dysku twardego? Poza HD potrzebna będzie przejściówka z 2,5" na 3,5"
jeżeli
posiada się taki dysk 3,5", a sądzę że w większości przypadków
tak
będzie, gdyż jest bardzo łatwo i tanio zdobyć taki dysk. Dodatkowo może
być potrzebna taśma IDE oraz gniazdo zasilania HD z przewodami,
które jest najlepiej przylutować od wewnątrz do gniazda
zasilania
komputera (zobacz do działu "Zrób
to
sam") -
jeśli dysk ten ma być w środku oryginalnej obudowy Amigi. Można także
spróbować "wziąść" zasilanie z gniazda stacji dyskietek
(widziałem coś
takiego u znajomego), ale to jest trochę nie pewne, gdyż zbyt duży
pobór prądu przez HD może (ale nie musi) negatywnie wpłynąć na
komputer. Nic nie stoi na przeszkodzie, by zamiast przeróbek,
podłączyć
po prostu dodatkowy zasilacz z PC.
Gdy już się dokonało wyboru do umiejscowienia dysku i wszystko po
podłączało, następnym krokiem będzie jego skonfigurowanie i
sformatowanie.
Przypominam, żeby A600 mogła "zobaczyć"
dysk twardy, potrzebny jest Kickstart w wersji min. 2.05 (35.300). Do
wykrycia i partycjonowania HD potrzebna jest dyskietka instalacyjna
(Install) z Workbench'a, na której znajduje się program HDToolBox - służy do wspomnianych
wcześniej operacji. Amigę należy wystartować właśnie z tej dyskietki i
uruchomić program HDToolBox.

Po uruchomieniu HDToolBox'a, pojawi się
menu wyboru opcji. Interesują nas jedynie 3 zakładki: "Change Drive Type" (wykrywanie HD,
itp.), "Partition Drive"
(podział na partycje) oraz "Save
Changes to Drive" (zapis ustawień HD).
1). Wykrycie dysku. Za tą część
operacji odpowiedzialna jest opcja menu "Change Drive Type", w której
wybieramy "Define New", a
następnie "Read Configuration".
W odpowiednich polach powinny pojawić się różne informacje o
dysku,
jak: nazwa dysku, pojemność, itp. Wszystkie ustawienia zatwierdzamy
przyciskiem "OK" i wychodzimy
do głównego okna HDToolBox'a.

2). Dzielenie na partycje. W tym
momencie należy wybrać opcję menu "Partition
Drive". Obsługa definiowania partycji nie jest trudna, sprowadza
się głównie do przesuwania suwaka, który ustala żądany
rozmiar.
Przycisk "New Partition" i "Delete Partition" odpowiednio dodaje
lub suwa nowo utworzoną partycję. W zakładce "Partition Device Name" wpisuje się
dowolną nazwę parycji (np. HD0, DH1...), domyślnie jest to "Change_Me".
Nie należy zapomnieć o wybraniu gadżetu "Bootable", gdyż bez tego twardy dysk
nie wystartuje po uruchomieniu lub resecie komputera, mimo iż system
Amigi będzie go "widział". Następną pozycją, którą powinno się
odwiedzić jest "Advanced Options",
interesuje nas tam opcja "Filesystem",
w której zmieniamy system plików na FAST FILE SYSTEM oraz
INTERNATIONAL
MODE. Powyższe zmiany dokonuje się dla każdej partycji osobno.
3). Zapis ustawień. Wystarczy nacisnąć w głównym oknie na "Save Changes to Drive", a po
zakończeniu tej operacji wychodzimy z programu - "Exit". Można wcześniej sobie
poćwiczyć lub przetestować opcje programu, zanim zapisze się dane do
dysku twardego.
Po wyjściu z programu i zapisaniu
ustawień, należy zresetować komputer. Dysk jeszcze nie wystartuje,
ponieważ należy go jeszcze sformatować, dlatego ponownie trzeba
uruchomić system z dyskietki. Formatowanie dysku przebiega identycznie
jak w przypadku zwykłej dyskietki pod Workbench'em. Przykładowo
wystarczy raz kliknąć myszą na daną partycję, a następnie wybrać z
górnego paska menu opcję "Format".
Wadą formatowania z poziomu Workbench jest fakt, iż ten program nie
pokazuje fizycznych uszkodzeń dysku. Jeżeli jest się pewnym, że dysk
jest na 100% sprawny, to nie ma problemu. W innym przypadku polecam
program do formatowania o nazwie WorseFormat,
który blokuje uszkodzone sektory.

Często się zdarza, że na dysku twardym przez przypadek skasują się
ważne pliki, bądź wykona szybkie formatowanie. Mogą również
zdarzać się
samoistne błędy na dysku, na które nie ma się wpływu. Częstym
takim
błędem na Amidze jest pojawienie się złej walidacji dysku - system dość
długo ładuje się. W zależności od dysku twardego i rodzaju uszkodzenia
walidacji, dysk może naprawić się samoistnie, wystarczy chwilę poczekać
aż załaduje się cały system, a następnie ponownie zresetować komputer.
Gdyby to nie pomogło, należy skorzystać ze specjalnego programu
naprawczego, który zlikwiduje złą walidację, bądź odzyska
przypadkowo
usunięte pliki lub po szybkim formatowaniu, usunie błędy logiczne na
dysku, spróbuje odzyskać uszkodzone pliki, czy też je
przeskanuje...
Najbardziej znanymi programami do naprawiania i odzyskiwania danych z
twardego dysku są: Ami-Back Tools, DiskSalv (można go pobrać z Aminetu)
i Quarterback Tools. Po niżej znajduje się tabelka, która
powinna
ułatwić usunięcie problemu, przy korzystaniu z któregoś
wymienionego
programu.

Główne okno programu Ami-Back
Tools

Przywitalne okno programu DiskSalv.

Menu programu DiskSalv.
| Problem |
Program |
Opcja |
Opis |
| Szybki (quick)
format |
Ami-Back Tools |
Reviever |
Odzyska
pliki na tą samą partycję |
| Recovery |
Odzyska
pliki na inną partycję lub zrobi z nich backup |
||
| DiskSalv |
Undelete |
Odzyska
pliki na inną partycję oraz naprawi zepsute pliki |
|
| Unformat |
Odzyska
pliki na tą samą partycję oraz naprawi zepsute pliki |
||
| Quarterback
Tools |
Recover
Lost/Delete Files |
Odzyska
pliki na tą samą lub inną partycję |
|
| Błędy logiczne |
Ami-Back
Tools |
Analyst |
Naprawi
wszystkie błędy logiczne i uporządkuje dysk |
| DiskSalv |
Repair |
Naprawi
wszystkie błędy logiczne, uporządkuje dysk i naprawi zepsute pliki |
|
| Quarterback Tools | Analyze
and Repair Volume |
Naprawi wszystkie błędy logiczne i uporządkuje dysk | |
| Walidacja dysku |
Ami-Back Tools | Analyst |
Naprawi wszystkie błędy logiczne i uporządkuje dysk |
| DiskSalv |
Validate |
Uporządkuje
dysk i naprawi zepsute pliki |
|
| Repair |
Naprawi
wszystkie błędy logiczne, uporządkuje dysk i naprawi zepsute pliki |
||
| Quarterback Tools | Analyze and Repair Volume | Naprawi wszystkie błędy logiczne i uporządkuje dysk | |
| Uszkodzone pliki |
Ami-Back Tools |
Analyst +
Reviever |
Naprawi
wszystkie błędy logiczne, uporządkuje dysk i odzyska utracone pliki na
tą samą partycję |
| Analyst +
Recovery |
Naprawi
wszystkie błędy logiczne, uporządkuje dysk i odzyska utracone pliki na
inną partycję lub zrobi z nich backup |
||
| DiskSalv |
Salvage |
Naprawi
zepsute pliki |
|
| Undelete |
Odzyska pliki na inną partycję oraz naprawi zepsute pliki | ||
| Validate |
Uporządkuje dysk i naprawi zepsute pliki | ||
| Repair |
Naprawi wszystkie błędy logiczne i uporządkuje dysk | ||
| Unformat |
Odzyska
pliki na tą samą partycję oraz naprawi zepsute pliki |
||
| Quarterback Tools | Analyze
and Repair Volume + Recover Lost/Deleted Files |
Naprawi
wszystkie błędy logiczne, uporządkuje dysk i odzyska utracone pliki na
tą samą lub inną partycję |
|
| Skasowane pliki |
Ami-Back Tools |
Reviever |
Odzyska pliki na tą samą partycję |
| Recovery |
Odzyska pliki na inną partycję lub zrobi z nich backup | ||
| DiskSalv |
Undelete |
Odzyska pliki na inną partycję oraz naprawi zepsute pliki | |
| Unformat |
Odzyska pliki na tą samą partycję oraz naprawi zepsute pliki | ||
| Quarterback
Tools |
Recover
Lost/Deleted Files |
Odzyska pliki na tą samą lub inną partycję |











Ten artykuł jest dla zaawansowanych użytkowników, którzy orientują się w nagrywaniu płyt CD na Amidze. W związku z tym, nie będę opisywał krok po kroku, jak utworzyć i nagrać płytę dla CD-32 lub CDTV.
Wiele osób chciałoby sobie stworzyć własną płytę z oprogramowaniem (np. Workbench) dla konsoli CD-32 (CDTV). Sprawa nie jest taka łatwa na jaką wygląda. Gdyż nie wystarczy nagrać płytę w taki sposób, aby konsola rozpoznała prawidłowo wszystkie nazwy wraz z plikiem starup-sequence, ale trzeba dodatkowo utworzyć rozruch, jak to ma miejsce w przypadku bootowalnej płytki na PC. Dobrze jest móc samemu stworzyć własną płytkę dla konsoli CD-32 (CDTV), szczególnie że oprogramowanie nie jest robione od ładnych paru lat. Nawet oryginalne płyty z grami są dziś trudno dostępne. Nie ma to jak własny CD, utworzony wedle własnego uznania; gry programy, muzyka, grafika, dema i wiele innych.
Na wstępie zacznę od tego co jest niezbędne. Przede wszystkim należy posiadać pliki “cdtv.tm”, “cd32.tm” i “ISOCD”, które znaleźć można na “CD32 developers kit”. Zamiast “ISOCD” do tworzenia obrazu CD, można zastosować program do nagrywania kompaktów “MakeCD” lub "BurnIt". Bardzo ważne jest aby posiadać odpowiednio “cdtv.tm” lub “cd32.tm”, ponieważ bez tych plików nagrany kompakt nie będzie bootowalny.
Przygotowanie
Bootowalny
Workbench
Przykładowy plik
starup-sequence:
C:SetPatch >NIL:
C:Version
>NIL:
Run >NIL:
JoyMouse
C:CD_DOUBLESPEED
C:FREEANIM
C:MakeDir
RAM:T RAM:Clipboards RAM:ENV RAM:ENV/Sys
C:Copy >NIL:
ENVARC: RAM:ENV ALL NOREQ
Resident >NIL: C:Assign
PURE
Resident >NIL: C:Execute PURE
Assign
>NIL: ENV: RAM:ENV
Assign >NIL: T: RAM:T
Assign
>NIL: CLIPS: RAM:Clipboards
Assign >NIL: REXX:
S:
Assign >NIL: PRINTERS: DEVS:Printers
Assign
>NIL: KEYMAPS: DEVS:Keymaps
Assign >NIL: LOCALE:
SYS:Locale
Assign >NIL: LIBS: SYS:Classes ADD
Assign
>NIL: HELP: LOCALE:Help DEFER
BindDrivers
C:Mount
>NIL: DEVS:DOSDrivers/~(#?.info)
IF EXISTS
DEVS:Monitors
IF EXISTS DEVS:Monitors/VGAOnly
DEVS:Monitors/VGAOnly
EndIF
C:List >NIL: DEVS:Monitors/~(#?.info|VGAOnly) TO T:M LFORMAT
"DEVS:Monitors/%s"
Execute T:M
C:Delete >NIL: T:M
EndIF
SetEnv
Language "english"
SetEnv Workbench
$Workbench
SetEnv Kickstart $Kickstart
UnSet
Workbench
UnSet Kickstart
C:AddDataTypes
REFRESH QUIET
;IF "`C:Avail TOTAL`" GE
"1250000" VAL
; C:LoadResource
LIBS:diskfont.library LIBS:iffparse.library LIBS:asl.library
;LIBS:commodities.library
C:IPrefs
;
IF NOT $Language EQ "english"
;
CD LOCALE:Catalogs/$Language
;
C:LoadResource Sys/workbench.catalog Sys/libs.catalog
Sys/prefs.catalog Sys/commodities.catalog Sys/utilities.catalog
;
CD SYS:
; EndIF
;Else
;
C:IPrefs
;EndIF
C:ConClip
Path
>NIL: RAM: C: SYS:Utilities SYS:Rexxc SYS:System S: SYS:Prefs
SYS:WBStartup SYS:Tools SYS:Tools/Commodities
IF EXISTS
S:User-Startup
Execute
S:User-Startup
EndIF
Resident Execute
REMOVE
Resident Assign REMOVE
C:LoadWB
EndCLI
>NIL:
Tworzenie i nagrywanie płyty
Najlepiej jest wykonać obraz ISO na Amidze, a wypalenie już na dowolnym systemie - Workbench, Linux, Windows... Obraz płyty z bootowaniem można utworzyć na MakeCD, BurnIt lub ISOCD. Ten ostatni program umożliwia tylko tworzenie obrazu, a dwa pozostałe także nagrywanie.
[ISOCD] Tutaj wybieramy katalog z zawartością przyszłej płytki, a w opcjach lokalizujemy położenie pliku cdtv.tm lub cd32.tm, dodatkowo można wpisać własną nazwę CD. Przed utworzeniem "Build", należy wybrać przycisk "Examine", który doda pliki do programu z wybranego wcześniej katalogu.
Podczas podawania nazwy obrazu, najlepiej jest dopisać lub zmienić na rozszerzenie “.iso” - w przypadku nagrywania na PC, bowiem ułatwi to identyfikację pliku przez odpowiednie programy. Ewentualnie, można później zmienić nazwę, np. z "cd.raw" na "cd.iso".
Testowanie obrazu przed wypaleniem
Warto sprawdzić obraz
przed nagraniem, czy działa prawidłowo. Potrzebny będzie emulator
CD-32, bardzo dobrze do tego nadaje się WinUAE 1.0 z odpowiednią
konfiguracją i romami od konsoli: Kickstart
3.1 i Extended
Kickstart. Opis konfiguracji przedstawiłem w dziale SOFT /
Emu-PC /
Emulatory Amigi na PC / WinUAE / Przykładowe konfiguracje / CD-32
(zobacz).
Poza emulatorem, trzeba jeszcze zainstalować jakiś emulator napędu
CD po Windowsem. Może to być np. z Nero lub darmowy Daemon Tools.
Dalszy przebieg można łatwo się domyślić, montujemy obraz i
uruchamiamy emulator CD-32.
Jeśli płytka się bootuje, a aplikacje
działają jak trzeba, to można wypalić lub dodać coś nowego, a
jak nie to trzeba później powtórzyć całą procedurę
tworzenia obrazu.